İDEFİKS

Çocukken körüklü otobüslere binmeyi çok severdim. Kırk dakika da bir gelse de yine de yetişebilmek adına bu oyundan ekarte edemiyordum keyfimi. Bilet vardı o zamanlar, kalabalık olsa da koridor, adım adım orta bağlantı körüğünü bulur ve tutunurdum tırabzanlara. Otobüs döndükçe, oyunumun keyfini çıkarırdım.

Ne gideceğim soğuk ev gelirdi aklıma, ne de sevgisiz döşeği yorgan yapacağım! Otobüs manevra yaptıkça dönen dolap gibi dairesel döngüler ile başım dönderdi. Sanki önden gidenlerin yetişeceği yere varamayacak olan, arka sıradakileri bir kenara bırakıp yuvarlak dönence de olmanın hazzı kulaklarımda.

Tıpkı senin varlığının dönencesi gibi, umutlu, kıskıvrak yakaladı beni. İdefiks saplantılarının birleştiği
düğümü çözen cevapların var birde. Susamış kalbimin her hücresini iyileştiren saudedesiydin (özlenen), sen!

Bir Türkü mırıldanıyorum, şiirimin diline dolanıyorsun. Tam olarak nereden geldiğini anlatır mısın bana?!

Senin dönencene düğüm olabilmek için bu kadar büyümüş olmam mı gerekiyordu! Ya benim o büyürken serzenişlerim!

Yoksa yaralanın her tohumu yeşerten bir fidan mı sakladın! Sorularım yok benim. Mesela niye bu kadar geç kaldın demeyeceğim! Ne kadar beklediğimi hatırlamayacak kadar, unutturdun bana! Sahi, senin aklın erer miydi, böylesine?

Sahi biz şimdi biz miyiz! Sahi sevgin iyileştiriyor sevgisiz rollerimi! Alıntı olmayan körüklü otobüs kadar
bekledim seni, kırk yılda da bir de gelsen! Kalabalık arasından adım adım yanaştım sana, orta noktana geldiğimde sağ yanına tutundum! Sahi seninle olmanın hazzı mistik edebiyatımda!

 

Özen ACAR