EVDE KALAMIYORUZ…

Coronanın ilk Turkiye’de 11 mart 2020 de duyulmasından sonra ülkemizde bir yığın şey değişti…

Devletimiz, Sağlık Bakanlığımız, doktorlarımız her gün her dakika bizleri uyardı. Önlemek için tedbirlerini aldı. Maalesef bizler o günden bugüne bir maske takmayı dahi beceremedik. Hala yollarda maskesini takmayan ya da takmış gibi yapan insanlar görüp, çıldırıyorum.

Bizler bir türlü maske takmazsak bir tek kendi sağlığımız değil, evimizdeki bireylerin, komşularımızın belki de hiç tanımadığımız masum insanlarında hastalık bulaştıracağımızı bilmiyoruz. Kendimizi değil çoluk cocuğumuzu da hasta edebileceğimizin farkına varamadık.

İnsan olmanın sağduyulu olmanın kurallara riayet etmenin önemini kavrayamadık. Bizler böyle davrandığımız müddetçe bize ne doktor ne hastane dayanır. Dünyada her gün hastanelerin durumu paylaşılırken ülkemizdeki doktorların hastanelerimizin ağır yükü gösteriliyorken neden bu salgın gün geçtikçe çoğalıyor anlamıyorum.

Bizler bu sureci en hasarsız ailemize etrafımıza sorumluluk duyarak geçirmeli, çalışanlar dışında evde kalmaya özen göstermeli, mecbur kalmadıkça dışarı çıkmamalıyız. Bunları yapmadığımız takdirde ağır tablolar hiç bitmeyecek.

Korona olanlara soruyorum, nerden bulaştı diye, hep Aile bireylerinden geçtiğini söylüyorlar. Bu çok acı…

Ümitsizlikten sonra nice ümitler, karanlıkların sonunda nice güneşler var der Mevlana…

Sabrın sonu selamettir der, büyüklerimiz…

Sabırla ve inatla Evde Kal Türkiyem…